Begrip voor onuitgesproken verdriet: Adoptie


verdrietig

In deze blogpost gaan we in op het onuitgesproken verdriet dat geadopteerden ervaren, en hoe dit soort verdriet verschilt van andere soorten verdriet. We bespreken wat je moet weten over adoptie voordat je een beslissing neemt om al dan niet te adopteren, en ook enkele manieren om je gevoelens te verwerken als je geadopteerd bent.

Het verdriet van geadopteerden is niet alleen een fase waar ouders en kinderen doorheen moeten. Adoptie blijft altijd aanwezig voor adoptanten, zelfs als ze nog aan het begrijpen zijn wat het betekent of hoe ze het beste met deze nieuwe levenssituatie met hun kind kunnen omgaan.

Leeftijd

Hoe langer een kind bij zijn verzorger woont, hoe groter het verdriet over de adoptie. Dit wil echter niet zeggen dat baby’s minder emoties ervaren bij een adoptie op jonge leeftijd; als ze vlak na de geboorte bij hun papa of mama worden weggehaald, kunnen er ook tekenen van verdriet zijn. Baby’s vormen emotionele banden als ze ongeveer zes maanden oud zijn, wat betekent dat het voor hen heel goed mogelijk is om zich verloren te voelen zonder dat iemand hen meer dan nodig vasthoudt. Terwijl ze zich ook weer gelukkig voelen als ze maar genoeg tijd met elkaar doorbrengen.

Begrip

Een kind dat geadopteerd is, kan verdriet anders ervaren dan iemand met biologische ouders. Gedragingen die als abnormaal worden beschouwd, kunnen als “raar” worden behandeld en genegeerd. Omdat ze het zelf nog niet hebben meegemaakt. Dus niemand begrijpt de pijn van afwijzing of verlies bovenop al het andere waar deze kinderen in hun leven al mee te maken hebben gehad.

Veel mensen begrijpen niet hoe moeilijk dit voor kinderen is als je er adoptie bij optelt. Al die slapeloze nachten waarin je probeert je emoties niet te laten zien terwijl je nog steeds het gevoel hebt dat iemand je niet meer in de buurt wil hebben, maakt het alleen maar moeilijker.

Verdriet

De echte tekenen van verdriet worden meestal pas duidelijk als het kind zeven of acht jaar oud is. Dit is één reden waarom het moeilijk kan zijn om te begrijpen wat ze doormaken, maar er is meer! Wanneer een kleintje deze leeftijd bereikt – rond 7-8 voor meisjes en 9-10 voor jongens. Zijn ze nog maar net begonnen met het maken van een innerlijke voorstelling over het feit dat ze geadopteerd zijn in hun nieuwe leven met al zijn positieve kanten (en negatieve kanten).

In deze fase kan het kind fantasieën en gedachten vormen over geadopteerd zijn. Op die manier creëren ze een fantasie of voorstelling voor zichzelf in hun leven die geen verband houdt met wat er nu gebeurt, maar in plaats daarvan gebaseerd is op hoe het zou kunnen zijn als de dingen anders waren. Het verdriet van deze kinderen heeft niets met de werkelijkheid te maken. Het is eerder te wijten aan het gemis van een grote, gelukkige familie waar iedereen voor altijd liefde en geluk zal vinden.

Verschillende stadia

Adoptie kan een emotioneel proces zijn. De eerste stap in het rouwen om je kind omvat het gevoel van schok, ontkenning en protest voordat uiteindelijk de wanhoop komt die leidt tot herstel/re-integratie als men door alle vijf stadia van rouw gaat.

Rouwverwerking is gecompliceerd bij adoptie omdat het vaak voelt alsof we onze biologische ouder te snel na de geboorte verliezen of misschien helemaal nooit getrouwd zijn zodat er geen ceremonie of viering is; dit laat geadopteerden meestal hard proberen te begrijpen waarom ze zijn opgegeven door beide sets – ouders & thuisland.

Een kind adopteren is zonder twijfel een moeilijke beslissing die maar weinig mensen begrijpen en erkennen. Zelfs kinderen die geadopteerd zijn, weten vaak niet hoe ze elkaar moeten steunen, omdat iedereen op zijn eigen manier met het verlies omgaat.

Diep verlies

Geadopteerden missen een relatie met hun biologische ouders en het kan moeilijk zijn te verwerken waarom ze zijn afgestaan. Er is geen tastbaar gezicht voor deze FACloze wezens, dus gevoelens van verlies zijn diep bij geadopteerden die geen contact of informatie hebben gehad over de persoon die hen het leven schonk.

Fantaseren

Het kind weet dat er ergens in de wereld een gezin is waarmee het een biologische band heeft en houdt vast aan deze hoop, ook al lijkt dit onmogelijk. De fantasie om zijn of haar ouders weer te zien maakt het moeilijk om de relatie af te sluiten, omdat zij enige zin geven aan al die gevoelens die wij als kind hadden toen onze families uit elkaar gingen; zonder hen kun je niet begrijpen waarom je moeder niet echt voor altijd de jouwe was, maar nu zijn ze voorgoed weg (of misschien ook niet).

Erkenning

Het is geen verrassing dat adoptie een beproevende ervaring is voor het kind. Ze worden weggerukt uit hun raciale/etnische familie-eenheid en gescheiden van een emotioneel steunsysteem om met het verlies om te gaan, wat ertoe kan leiden dat ze zich geïsoleerd of anders voelen. Ook al is er niets “verkeerds” aan geadopteerd te zijn – het gebeurt gewoon niet vaak.

Geen controle

Adoptie is de ultieme manier om een kind een eigen leven en vrijheid te geven. Deze gebeurtenis ontdoet hen van alle zeggenschap die ze misschien hadden, terwijl ze hen alle kansen op geluk geven bij nieuwe families die in ruil onvoorwaardelijk van hen zullen houden

Maar voor geadopteerden die boos zijn omdat ze van huis zijn weggenomen of door bureaus zijn getest zonder ooit te weten hoe dat voelt. Kan het niet alleen emotioneel maar ook fysiek moeilijk zijn omdat deze gevoelens soms naar buiten komen als woede die tegen henzelf gericht is En hoewel de meeste geadopteerden deze emotie niet vaak genoeg voelen gaan ze meestal nooit.

Omvang

Er is veel verlies waarmee geadopteerden moeten omgaan. Gewoonlijk wordt alleen de biologische moeder genoemd en gemist tijdens de adoptie. Terwijl zelfs hun biologische vader in veel gevallen vergeten kan worden, afhankelijk van hoeveel tijd er verstreken is sinds ze bij de geboorte van hem of haar werden afgenomen. Er is ook een extra gevoel van scheiding doordat je wordt weggenomen van de ouders die je als kind hebben opgevoed. Dat kan het heel moeilijk maken als je later in je leven meer over je eigen afkomst te weten komt.

Het is belangrijk dat het verdriet en verlies bij adoptie meer verteld wordt. Tegenwoordig hoor je verhalen over open adopties, waarbij biologische ouders contact hebben met de adoptiefamilie van hun geadopteerde kind, zelfs nadat ze volwassen zijn geworden – dit helpt beide partijen om zich verbonden te voelen, terwijl ieder individu toch de kans krijgt om zichzelf te vinden zonder het gevoel te hebben dat iedereen het beter heeft dan hij of zij, of te weten wie je wortels zijn door deel uit te maken van een georganiseerd systeem dat misschien helemaal niets interessants weet over wat een persoon is buiten wat vage generalisaties gebaseerd op ras/etniciteit etc., dus waarom zou je de moeite nemen om iets na te streven dat minder voldoening geeft als het toch gemakkelijker is?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *